G.:

- Jogin Czesław powiedział,  że dla zdrowia ważne jest, aby jedzenie było w różnych kolorach.

Kulka:

- To M&Msy załatwiają sprawę.

Kulka w trakcie rękoczynu. Ombos stoi z boku, przypatruje się krytycznie, marszczy. W końcu pyta sceptycznie:

- Mamo, a gdzie są TŁOKI??

***

Ombos w trakcie sprzątania...

- Mamo, obawiam się, że wszystko pójdzie na marne. Nic nie wróci do normy, tak myślę.

Przy okazji składania jubileuszowych życzeń Ondraszek stwierdził, że się starzeję.
Skąd ten wniosek? Bo się odchudzam. To akurat nie jest jakaś specjalna nowość - nigdy nie byłam szczególnie wątła, stąd regularnie miałam napady silnej woli i mocnych postanowień. Rzecz w tym, że zaczęłam się odchudzać... zdrowo. Czyli nie: jem mało, a najlepiej tyle co nic, a czy przy okazji śluzówka żołądka/szkliwo za zębach/wapń w kościach/inne przydatne elementy ciała nie umrą przykrą śmiercią to już kwestia poboczna. Otóż nie. Postanowiłam bowiem zredukować się tu i ówdzie tak, by nie zaszkodzić własnemu zdrowiu, mało tego, pierwszy raz w życiu osiągnęłam w tym temacie zauważalny sukces i jest mnie teraz 20% mniej, niż wiosną. Czyli więcej jest teraz Kulki w Kulce, a mniej pulchności różnego rodzaju ;-)

Idąc za ciosem wpadłam też na pomysł, by zapisać się na jogę, ale na tańce smoka i inne nogi za głowy w rezultacie chodzi G, bo mu to pomaga na jego sfatygowany kręgosłup.

W życiu zawodowym tak zwanym też przemiany, choć, póki co, nie tak rewolucyjne. Najpierw doszłam do przykrego wniosku, że 80% energii poświęcam na udowadnianie wszystkim dookoła, że nie jestem wielbłądem. Potem, że tak naprawdę jestem wielbłądem i nie dość, że przekonuję, że jest inaczej, wszystkich dookoła, to jeszcze samą siebie. I tracę na to mnóstwo prądu. Postanowiłam więc stracić dla odmiany trochę pieniędzy i zapisałam się na nowe (zupełnie, zupełnie nowe) studia. Pocieszam się myślą, że nie każdy 19-latek, zdający maturę, ma pomysł na siebie i biznesplan na kolejne 50 lat i niektórzy muszą sie trochę poobijać o kanty świata, zanim się umoszczą gdzieś na stałe. Mam też nadzieję, że do fazy moszczenia mam już znacznie bliżej, niż dalej...

Ombos naumiał się robić zdjęcia. Na którymś ze spacerów dałam mu aparat, by zaznajomił się z tematem, ale gdybym wiedziała, jaki będzie efekt, zastanowiłabym się głęboko... Ombos bowiem nie chce już się od aparatu odkleić. Chodzi, cyka wszystko, co tylko do cykania się nadaje (i co się nie nadaje). W naszym domu obcykany został już chyba każdy przedmiot, każdy paproch na dywanie czy inna stercząca nitka.

Przy obiedzie...
- Mamo, nie wyrzucaj tych skorup, proszę... Muszę im zrobić zdjecie.

Ojezu...

Kiedyś jesień mimozami się zaczynała, a szło się do niej piechotą. Teraz jesień zaczyna się od śnieżnej zadymki, a gdy już rozmokła biała breja całkiem się rozpłynie, liście wreszcie mogą w spokoju spaść, a dzieci zainaugurować sezon chorobowy.

Taak. Kariera przedszkolna Ombosa, rozpoczęta z przeszło miesięcznym opóźnieniem z powodu wrześniowego wyjazdu nad morze (który to miał wspomóc odporność potomków, a w czasie to którego Ombos z Gumiakiem po bratersku dzielili się wirusami i wrócili z glutem po pas) zakończyła się po trzech dniach zwyżką temperatury ciała oraz ciekawymi substancjami, wydobywającymi się z Ombosiego nosa...

W międzyczasie Ombos zdążył jeszcze odwiedzić tak zwane przedszkole artystyczne w naszym lokalnym ośrodku pracy twórczej (potencjalna alternatywa do zasmarkanego dotychczasowego przedszkola). Wyszedł zasadniczo zadowolony, choć na koniec dodał:
- Śpiewaliśmy pięć piosenek. PIĘĆ! To już pisada... za dużo dla mojego gardła.
Tak się przejęłam Ombosią relacją, że zapomniałam skręcić w prawo, przez co zaliczyliśmy małą wycieczkę krajoznawczą po naszym średniej urody mieście, a czego Ombos nie omieszkał skomentować:
- Mamo, może ty byś jednak pojeżdziła trochę elką? Pouczyłabyś się trochę, bo teraz ci się droga myli...
Właśnie, właśnie... Czy ja się w ogóle pochwaliłam, że wreszcie zostałam KIEROWNICĄ?? Nie? To się chwalę! Ha! Mam co prawda poważne obawy, czy egzaminator nie miał jakiegoś ataku niepoczytalności w tak zwanym międzyczasie... Pewne jest natomiast, iż zapowiadane w prognozach pogody nawałnice, wiatry i gwałtowne opady raczyły poczekać, aż skończę się egzaminować - jest zasługą Ondraszka, który wytańczył zawczasu sprzyjające okoliczności przyrody. Cóż jeszcze? Stres egzaminacyjny to pikuś w porównaniu z tym, co się dzieje, gdy trzeba wsiąść do auta ze swoim osobistym dzieckiem na tylnym siedzeniu. Gdy po piętnastominutowym rajdzie z Ombosem w roli pasażera wysiadłam z samochodu, pierwszy raz w życiu najzupełniej autentycznie ugięły się pode mną nogi. Ombosowi stres mój się nie udzielił w najmniejszym stopniu, bo po prostu zasnął...

Pozdrawiam serdecznie tych, którzy tu jeszcze czasem zaglądają. Ja tu jeszcze wrócę! I to niedługo... stęskniłam się:-)

...kolejka. Ombos ogląda całą tę pstrokatą tandetę, która leży tam już chyba ładnych parę lat.

- Mamo, proszę, kup mi te puzzle.

- Które?

- Te z krową! - pokazuje mi jakieś szpetne coś z najbrzydszą krową na świecie i jeszcze brzydszą świnią. I kurą.

- Kochanie, ale na pewno to chcesz?... - pytam z nadzieją.

- Mamo! Ja nigdy w życiu nie miałem takich puzzli! Marzyłem o takich!

No i uległam. A Ombos co dzień układa teraz swój wymarzony koszmarek.

G. dał się wreszcie zawlec do lekarza. Po tym, jak na kilka tygodni połamało go (znów) jakieś lumbago trudno już było twierdzić uparcie, że to nic, że zaraz minie i wszystko jest w porządku.

Od lekarza powędrował na rtg kręgosłupa. Następnie z rtg i opisem, w którym roiło się od skolioz, dyskopatii i zmian zwyrodnieniowych spowrotem do lekarza. Lekarki w zasadzie. Nietkniętej, jak się okazało, darem poczucia humoru...

- Ojjj, proszę pana, nie wygląda to dobrze, nie wygląda...

- To znaczy, że już taki ze mnie emeryt i zaraz się rozsypię?

- No no, na emeryta pan za młody. Niech pan nawet tak nie kombinuje.

- ???

- Tak, za młody na emeryta, gdzież tam emerytura... Na rentę też pan nie ma szans. Teraz już odbierają renty chorym na raka. A ja co mam powiedzieć? Do sześćdziesiątego któregoś roku życia muszę pracować. Bez renty, bez emerytury... Ech...

- No dobrze, a co z tym moim kręgosłupem?

- A nie wiem. Ja się nie znam. Dam skierowanie do neurologa i ortopedy, się pan zapisze.

(...)

- Być może będę mógł skorzystać z rocznego urlopu zdrowotnego, wie pani, jakie formalności trzeba załatwić, jak to wygląda?

- Ja nie wiem. Ja nie mam takich przwilejów. Ja do sześćdziesiątego któregoś roku muszę pracować, wie pan? Bez urlopu!

Ot co.

...tarabani mi się do łóżka małe, ciepłe coś. Włazi pod kołdrę, przytula miękkimi łapkami i radośnie szepcze do ucha:

- Mamo, mamo, planeta się obróciła! Mamy już dzień, słońce świeci, trzeba wstawać!

Bosssko...

- A co robią ludzie z drugiej strony planety?

- Pewnie śpią - mruczę pod nosem. Szczęściarze...

- Ale jak? Do góry nogami??

... a w zasadzie tak w okolicach maja ;-)

Ombos:

- Mamo, Klusio chodzi krzywo, nie pjosto.

- Bo on dopiero musi się nauczyć chodzić prosto.

- A ja mam szybkie nogi?

- Oczywiście.

- A Klusio jeszcze małe serdelki!

Gumiak przedwczoraj...

Obudził się po przedpołudniowej drzemce. Zrobił kupę. Zdjął pampersa, wysmarował jego zawartością łóżeczko, pościel, misia i siebie. Poczekał, aż wszystko zaschnie... Dał znać, że już nie śpi.

A potem...

Siedział sobie przed drzwiami balokonowymi, obserwował muchą, tłukącą się o szybę. W pewnym momencie zerkam - muchy nie ma, Gumiak coś żuje. Zaglądam do paszczy: mucha. A raczej już jej resztki.

...